ยินดีต้อนรับเข้าสู่เว็บไซต์ โรงเรียนบ้านห้วยท่าช้าง สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาราชบุรี เขต 1
วันที่ 8 พฤษภาคม 2021 4:31 PM
b-school01
logo-b โรงเรียนบ้านห้วยท่าช้าง
หน้าหลัก » นานาสาระ » ทำไมเราถึงไม่มีเหมือนเพื่อน

ทำไมเราถึงไม่มีเหมือนเพื่อน

อัพเดทวันที่ 23 ตุลาคม 2020 เข้าดู 25 ครั้ง

ทำไมเราถึงไม่มีเหมือนเพื่อน บ้างเหรอคะคุณแม่

ทำไมเราถึงไม่มีเหมือนเพื่อน

ทำไมเราถึงไม่มีเหมือนเพื่อน ประโยคการสนทนาของแม่ลูกคู่หนึ่ง ที่ดูเหมือนลูกจะไม่เข้าใจแม่ เด็กหญิงคนนี้มีชื่อว่า น้ำขิง น้ำขิงเป็นเด็กที่อยากได้อยากมีเหมือนกับคนอื่นทุกครั้งที่เขาเห็นเพื่อนๆ ได้รับสิ่งของอะไรก็ตามเขาก็จะมีความอยากและเกิดคำถามกับตนเองเสมอว่า ทำไมเขาถึงไม่มีแบบเพื่อนๆ ทำไมแม่ไม่เคยซื้ออะไรให้เขาและทำไมเพื่อนๆถึงได้อะไรตามใจตัวเองเขาอยากมีแบบนั้นบ้าง จึงได้ตั้งคำถามกับแม่ของตนเองจนทำให้เขาและแม่ไม่ค่อยเข้าใจกัน

“ทำไมหนูถึงไม่มีแบบเพื่อนๆ”

“แม่ขอโทษ”

“แม่ ทำไมแม่ไม่เคยซื้ออะไรให้หนูเลย”

“แม่ขอโทษ ที่แม่ไม่มีเงินมากพอที่จะซื้ออะไรตามที่ลูกต้องการได้”

คุณแม่ของน้ำขิงเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว ซึ่งฐานะในครอบครัวนั้นก็ไม่ได้มีเงินมากพอที่จะสามารถซื้อของอะไรที่ไม่จำเป็นได้ คุณแม่ของน้ำขิงต้องลดภาระค่าใช้จ่ายต่างๆเพื่อนำเงินมาจ่ายส่วนที่สำคัญเช่น ค่าเทอม ค่าบ้าน ค่าน้ำและค่าไฟ ไหนจะค่าซื้อของกินให้กับน้ำขิงอีกด้วย แต่น้ำขิงกลับมองว่าแม่ของตนเองไม่เคยรักตนเองเลยเพราะแม่ไม่เคยซื้อของเล่นหรือของที่ตนเองอยากได้ น้ำขิงรู้สึกน้อยใจและเก็บมาเป็นปมในใจของตนเอง

“น้ำขิง ดูสิแม่เราซื้อกระเป๋าใบใหม่ให้เราด้วย”

กลุ่มเพื่อนๆที่โรงเรียนของน้ำขิงชอบมาโอ้อวดกับน้ำขิงว่าพ่อแม่ของเขาซื้อของให้สารพัดและตามใจทุกอย่างไม่ว่าจะอยากได้อะไรพ่อแม่ของพวกเพื่อนเขาก็จะคอยมาหามาประเคนให้ ทำให้น้ำขิงรู้สึกว่าน้ำขิงอยากมีแบบนี้และเมื่อเพื่อนๆยิ่งมาพูดอะไรแบบนี้ใส่บ่อยๆน้ำขิงก็จะรู้สึกอิจฉาและรู้สึกโกรธแม่ของตนเองที่ไม่เคยให้อะไรกับตนเองเลย

“น้ำขิง ลงมากินข้าวสิลูก”

“หนูไม่กิน”

น้ำขิงตะโกนปฏิเสธแม่ของตนเองด้วยความโกรธและความน้อยใจ ทำให้แม่ของเขารู้สึกไม่ดีที่ตนเองไม่สามารถทำให้ลูกเป็นแบบคนอื่นได้ แม่ของเขาขึ้นเกิดความเครียดและนอนไม่หลับสะสมมาเป็นระยะเวลานาน ด้วยสาเหตุนี้จึงทำให้แม่ของเขาเกิดโรคเครียดและไม่สามารถไปทำงานได้ตามปกติ แต่แม่ของน้ำขิงฝืนตัวเองลุกขึ้นมาทำงานเพื่อที่จะนำเงินมาให้น้ำขิงไปซื้อของที่ตนเองอยากได้

แม่ฝืนตัวเองแบบนี้มาจนกระทั่งวันหนึ่งพบว่าเขาได้ป่วยหนักและเข้าโรงพยาบาลไม่สามารถขยับตัวไปไหนหรือช่วยเหลือตัวเองได้ เหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้น้ำขิงตกใจมากเพราะเขาไม่ทราบสาเหตุก่อนหน้านี้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างเขาได้แต่ถามแต่แม่ก็ไม่สามารถให้คำตอบเขาได้แล้ว

“แม่ แม่ป่วยเป็นอะไรแล้วทำไมแม่ไม่เห็นเคยบอกน้ำขิงเลย”

น้ำขิงต้องใช้ชีวิตอยู่ในบ้านเพียงคนเดียวเพราะแม่ของเขาต้องรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลน้ำขิงรู้สึกเหงาและเสียใจมากที่วันนี้ไม่มีแม่คอยอยู่ข้างๆเขาเดินเข้าไปในห้องแม่เข้าไปนอนในที่นอนแม่เข้าไปอาศัยอยู่ในนั้นอ่านหนังสือในนั้นทำการบ้านในนั้นเพราะเขาคิดถึงแม่ แต่จู่ๆเขาก็ได้พบกับจดหมายฉบับหนึ่ง จดหมายฉบับนั้นเขียนด้วยลายมือแม่ของเขาและแม่ของเขาเขียนว่า

“น้ำขิงแม่ขอโทษนะที่ทำให้หนูไม่ได้เป็นแบบเพื่อนๆแม่ขอโทษที่ไม่สามารถหาเงินได้มากพอที่จะซื้ออะไรที่หนูต้องการแม่รู้สึกผิดตลอดแต่แม่ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดีไม่อยากให้หนูเข้าใจแม่ว่าแม่พยายามเต็มที่แล้วแม่พยายามทำงานหนักให้ได้เงินเพิ่มขึ้นก็เพื่อนหนูน้ำขิงรู้ไหมว่าแม่รักหนูมากนะแม่เสียใจมากที่รู้ว่าหนูน้อยใจแม่ไม่อยากให้หนู แบบนี้แม่ขอโทษจริงๆที่แม่คงเป็นแม่ที่ห่วยมากที่ไม่สามารถเลี้ยงลูกให้มีความสุขได้”

เมื่อน้ำขิงได้อ่านจดหมายฉบับนั้นทำให้น้ำขิงรู้สึกผิดต่อแม่ของตนเองเป็นอย่างมากเขาเสียใจที่เขาทำให้แม่รู้สึกแบบนี้และเขาไม่คิดว่าแม่จะพยายามเพื่อเขามากขนาดนี้เขาไม่ได้ตั้งใจที่จะทำให้แม่กลายเป็นแบบนี้เขาแค่อยากมีแบบเพื่อนๆ และเก็บมาน้อยใจแม่แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเขาต้องการให้แม่ทำงานหนักเพื่อมาซื้ออะไรให้เขาเขาไม่ได้ต้องการให้แม่ป่วยแต่เขาแค่ไม่รู้ว่าแม่รักเขามากขนาดนี้

น้ำขิงได้แต่รู้สึกผิดกับตัวเองแล้วร้องไห้ออกมา เขาร้องไห้จนไม่สามารถไปโรงเรียนได้และไม่สามารถไปเยี่ยมแม่ที่โรงพยาบาลได้เพราะเขาคิดว่าตนเองเป็นต้นเหตุที่ทำให้แม่กลายเป็นแบบนี้ความเสียใจในครั้งนี้จะเป็นบทเรียนอันยิ่งใหญ่ในชีวิตของเขา

“แม่ หนูขอโทษ”

น้ำขิงเขียนจดหมายเพื่อที่จะนำไปให้แม่ที่โรงพยาบาลเพราะเขาไม่กล้าที่จะพูดมันออกมาจากปากด้วยความรู้สึกที่มีมากมายเต็มไปหมดเขาจึงเรียบเรียงออกมาเป็นแผ่นกระดาษฉบับหนึ่งให้แม่อ่าน

“แม่วันนี้หนูความจริงหมดแล้วว่าแม่รักหนูและพยายามเพื่อนหนูมากแค่ไหนแม่ไม่ใช่แม่ที่ห่วยหนูต่างหาก ที่เป็นรูปไม่เอาไหนปล่อยให้แม่ของตัวเองต้องเหนื่อยมากขนาดนี้หนูรู้ว่าแม่ทั้งมีภาระเยอะมากมายเรื่องของหนูมันงี่เง่ามากหนูผิดเองที่หนูอยากมีแบบเพื่อนๆแต่หนูไม่ทันได้มองเข้าไปในความรู้สึกของแม่จริงๆหนูขอโทษนะแม่หนูขอโทษแม่จริงๆหนูรู้สึกผิดมากๆจริงๆหนูสัญญาว่าหนูจะช่วยแม่ไปอย่างทุกค่าใช้จ่ายถ้าเป็นไปได้หนูไม่อยากให้แม่ต้องทำงานหนักมากขนาดนี้ เพราะหนูรู้แล้วว่าแม่สำคัญมากกว่าสิ่งไหน”

จากเหตุการณ์ในครั้งนี้ทำให้น้ำขิงนำมาเป็นบทเรียนให้กับตัวเองว่าสิ่งของต่างๆมันเป็นแค่สิ่งภายนอกสิ่งที่น้ำขิงควรจะสนใจมากที่สุดคือ ความรู้สึกที่รักเรา เราไม่ควรทำให้คนที่รักเราต้องมาหนักใจกับ ความคิดเพียงแค่ว่าอิจฉาและอยากมีแบบคนอื่นน้ำขิงพยายามปรับตัวและพยายามประหยัดเพราะเขาไม่อยากให้แม่ต้องทำงานหนักหน้าที่ของน้ำขิงคือตั้งใจเรียนและไม่ทำให้แม่ผิดหวังต่อจากนี้ไปไม่ว่าใครจะมาพูดอะไรกับน้ำขิงหรือจะมาโอ้อวดปวดสิ่งของให้น้ำขิงฟัง น้ำขิงก็จะยินดีกับเขาและไม่เก็บมันมาเป็นความอิจฉาอีกต่อไป

นานาสาระ ล่าสุด